Op verkenning in Takuapa.

Mijn huis op een bergje in Bangniang.


Het strand geeft een verlaten indruk.


Maar zo kan het ook, als de zon erdoor komt.

Ik ben nu in district Takuapa. Hier ga ik de komende 7 maanden werken voor ECCSD. ECCSD staat voor Enhancing Community Capacity for Sustainable Development. Deze organisatie tracht de integratie van Birmaanse migranten te bevorderen, en Birmaanse migrantenkinderen in Thaise scholen te krijgen. Mijn taak is het trainen en opvolgen van de leraars. De communicatie met mijn 2 collega’s (een Thai en een Birmaan) verloopt in zeer gebroken Engels, en soms weet ik echt niet waarover ze het hebben, maar dat is niet zo erg. Keep on smiling, vooral als je het niet begrijpt. Dat stuk van de Thaise cultuur heb ik ondertussen onder de knie. Maar ik moet het erbij zeggen: het zijn 2 vermoeiende weken geweest.
Takuapa is een kuststreek, maar tijdens het lange regenseizoen van april tot oktober is het strand leeg. De zaken gaan niet goed, en veel staat te koop. Hier lopen een paar verloren toeristen rond, en ik heb met hen te doen. Er vallen hier namelijk elke dag een paar fikse buien. Geen weer voor zonnekloppers.
Ik heb mijn nieuwe stek gevonden. Het is een huis op bergje in het dorp Bangniang. Mijn werkgever raadde me aan zo hoog mogelijk te gaan wonen, niet te dicht bij het strand, want men weet nooit wat de zee doet. Sinds de tsunami van 26 december 2004 is men heel waakzaam geworden.
Ik had snel contact met de buurt. In de paar plaatselijke zaken, die het hele jaar open zijn, heerst een aangename ambiance met muziekbands en barbecues. Daar is het te doen!

Groetjes vanop mijn berg in Bangniang, Takuapa district.

Het gaat vooruit.

Schilderwerken in het leercentrum.


De barst in de regenton is gemaakt.


De twee eerste werkmaanden bij Muanmitthai in Khuraburi zitten erop. Volgens de afspraken verhuis ik nu naar Khao Lak. Khao Lak ligt 80 km verder naar het zuiden, in dezelfde provincie (Phangnga). Daar zal ik gaan werken voor een ECCSD, maar die afkorting zal ik later eens uit de doeken doen.

Vorige week hebben we het leercentrum van Khuraburi een beetje opgeknapt. Met de hulp van de ouders hebben we een barst in de waterton gedicht, en de kinderen hebben de muren geverfd (in oranje).
En hou je vast: we hebben een lessenrooster gemaakt. Hij hangt voorwaar aan de muur. Dat lijkt evident, maar voor de (weinig geschoolde) leraars is dit een nieuwe manier van werken.

Ik ga Khuraburi en mijn collega’s van Muanmitthai missen. In Khuraburi was er niet veel te zien, maar de mensen waren er heel vriendelijk en de sfeer was er altijd gemoedelijk. Ik ga nog regelmatig terugkomen, want het is de bedoeling om verder samen te werken.

Vooruit, op naar het volgende.


Afscheid van collega's Muanmitthai.


Mijn kamer boven het kantoor van Muanmitthai.


Niet te missen: de vrijdagse markt van Khuraburi.