The happy school

De schoonmaakploeg.


Kinderen ruimen de speelplaats van het leercentrum op.


De middaglunch kan buiten doorgaan.


Een namiddag aan zee.


Collega's Phom (links), Rian (midden) en ik bij een waterval in Kao Lak.


Lifemuziek in Kuraburi


Het leercentrum is echt geen mooie plek. Het is een vuil lokaal dat de eigenaar van de rubberplantage ter beschikking stelt, terwijl de ouders op de plantage werken.

We werken nu met de staff van Muanmitthai aan een planning voor ‘the happy school’ binnen en buiten, met training voor de leraars, en officiële heropening. We hebben de speelplaats opgekuist, want die lag vol met lege flessen bier van de arbeiders en bergen afval. De kinderen konden/mochten? voor de eerste keer buiten eten; normaal eten ze binnen in de klas. Na de lunch zijn we met de kinderen nog naar zee gereden om hen te belonen voor het helpen opruimen. Daar zijn we uitgeregend van teruggekomen.

Het meeste gebeurt hier zonder planning en onaangekondigd. Zo komt het dat ik en Wim, mijn Nederlandse collega in Ranong, volgende week 3 dagen non-stop training geven over het curriculum (welk?) en lesplanning (hé?) aan 50 Burmeense leraars (hoeveel?) op uitnodiging van het Minsterie (wie, hebt gij een uitnodiging gehad? ) in Ranong (waar, in een tempel, naar het schijnt?.

In het weekend zijn mijn collega’s en ik gaan zwemmen in een watervalletje. Zaterdagavond zijn we naar een restaurant met lifemuziek in Kuraburi geweest. Kuraburi heeft toch meer te bieden dan ik aanvankelijk dacht. Er is een wielerclub, een aerobicsteam, en een karaokebar die ik nog moet uitproberen.

Groeten vanuit Kuraburi