The happy school

De schoonmaakploeg.


Kinderen ruimen de speelplaats van het leercentrum op.


De middaglunch kan buiten doorgaan.


Een namiddag aan zee.


Collega's Phom (links), Rian (midden) en ik bij een waterval in Kao Lak.


Lifemuziek in Kuraburi


Het leercentrum is echt geen mooie plek. Het is een vuil lokaal dat de eigenaar van de rubberplantage ter beschikking stelt, terwijl de ouders op de plantage werken.

We werken nu met de staff van Muanmitthai aan een planning voor ‘the happy school’ binnen en buiten, met training voor de leraars, en officiële heropening. We hebben de speelplaats opgekuist, want die lag vol met lege flessen bier van de arbeiders en bergen afval. De kinderen konden/mochten? voor de eerste keer buiten eten; normaal eten ze binnen in de klas. Na de lunch zijn we met de kinderen nog naar zee gereden om hen te belonen voor het helpen opruimen. Daar zijn we uitgeregend van teruggekomen.

Het meeste gebeurt hier zonder planning en onaangekondigd. Zo komt het dat ik en Wim, mijn Nederlandse collega in Ranong, volgende week 3 dagen non-stop training geven over het curriculum (welk?) en lesplanning (hé?) aan 50 Burmeense leraars (hoeveel?) op uitnodiging van het Minsterie (wie, hebt gij een uitnodiging gehad? ) in Ranong (waar, in een tempel, naar het schijnt?.

In het weekend zijn mijn collega’s en ik gaan zwemmen in een watervalletje. Zaterdagavond zijn we naar een restaurant met lifemuziek in Kuraburi geweest. Kuraburi heeft toch meer te bieden dan ik aanvankelijk dacht. Er is een wielerclub, een aerobicsteam, en een karaokebar die ik nog moet uitproberen.

Groeten vanuit Kuraburi

En nu aan de slag!

Ik ben eindelijk op mijn werkplaats, Kuraburi, aangekomen. Kuraburi is een klein stadje, waar niet zoveel te zien is. Maar de natuur rondom is heel mooi.

Mijn werkgever is Muanmitthai foundation, gesponserd door Caritas Zwitserland. De staf bestaat uit 4 jonge Thaise vrouwen. Caritas is in wezen katholiek, maar de 4 vrouwen werken volledig neutraal . Het kan in deze regio ook niet anders. Phang Nga bestaat uit verschillende culturele en religieuze groepen; er zijn buddhistische Thai, lokale moslims, en Birmaanse migranten.

Muanmitthai zet lokale initiatieven op in het tsunamigebied, dat economisch en sociaal helemaal ontwricht is. De organisatie richt zich vooral tot vrouwen en kinderen.
Ik bezocht onze twee leercentra voor migrantenkinderen. In het eerste centrum zitten kinderen van 3 tot 14 in één klein lokaaltje. Het is een donker triestig kot. Het is eigendom van de baas van de rubberplantage waar de ouders van deze kinderen werken. Mijn taak hier is de leraars ondersteunen bij lesvoorbereiding, klasmanagment, buitenschoolse activiteiten…. In de andere wijk is er ook een schooltje, dat al verder staat. Deze wijk heeft veel hulp gekregen na de tsunami , en het schooltje ziet er iets beter uit. Hier werken de Burmaanse migranten in de visserij.


Kuraburi



Kantoor van Muanmitthai.



Het leercentrum is een donker kot.



Migrantenwijk (is er iets beter aan toe).



Vissersboten van de wijk.



Tsunamiwaarschuwing
Ken je evacuatieroute.


Ondertussen is het songkran geweest, dat is het buddhistische Nieuwjaar. Overal in Thailand wordt dat uitbundig gevierd met waterspelletjes. De beelden hieronder zijn genomen in Puket.


Songkran.



Gelukkig nieuwjaar 2554. Het buddhistische jaar loopt iets vooruit.
Ilse

Laatste week in Chiang Mai.

Om de Taise taal te spreken moesten we elk een weekend bij een Thaïs gastgezin verblijven. Mijn gastgezin bestaat uit Pi Tip (vader des huizes), Pi Wat (moeder des huizes) Aoi (dochter), en O (oudere zoon) en Kafei (kleinzoon). Pi is de aanspreektitel voor een oudere persoon. Het is normaal dat Thaise mensen eerst je leeftijd vragen, dan weten ze welke aanspreektitel ze moeten gebruiken.

Eten is belangrijk in de Thaise cultuur. We eten Tom Yam Kuung (garnalensoep).


Mijn gastgezin heeft een restaurant in Buphing Palace, het zomerverblijf van de koning. Je ziet aan de mensen dat ze nogal warm zijn aangekleed. Het is een paar dagen abnormaal koud geweest (rond 18 graden).


Bezoek aan Buphing Palace met Aoi.


Afscheid van onze lesgever Khun Warraya en haar assistent Moei.Khun is de aanspreektitel voor een oudere én belangrijkere persoon dan mezelf. Je ziet: ik kén mijn stof, hé!


Verder met de nachttrein naar Bangkok. Dinsdag zal ik mijn werkgever ontmoeten. Dinsdagnacht trek ik met de werkgever naar Phang Nga, Kuraburi district.


Nu verblijf ik in het legendarische Atlanta. De auteur van het boek Eat, Pray, Love dat ik nu aan het lezen ben (Herman, merci voor het boek) heeft hier ook overnacht. Misschien wel in mijn kamer…. Denk niet dat mijn kamer even mooi is als de foyer.
Het is plakkerig weer in Bangkok en er zit een muffe geur in hotelkamers en kleren, en muggen zijn alom tegenwoordig.

Groeten vanuit het zwoele Bangkok
Ilse