Gelukkig 2012

Beste wensen voor het nieuwe jaar. Een goede gezondheid en veel geluk.
Ilse

Is everybody happy?

Tijdens een volksfeest ontmoette ik lerares Pannee. Zij wilde heel graag dat ik naar haar school kwam, want de kinderen wilden Engels spreken. Dus bezocht ik vorige week de Wat Narai School. Ik werd opgewacht door een honderdtal leerlingen in de refter, en kreeg een microfoon. Zo’n grote groep had ik niet verwacht! Het duurde even vooraleer ik ze alle honderd betrokken kreeg. Het is me gelukt met ‘Old Mc Donald had a farm’. De kinderen waren gelukkig. ‘Sabaaidee mai?’ ‘Is everybody happy?’ ‘Yeah!’


In de Wat Narai school. Deze foto heeft lerares Pannee op mijn facebook gezet.

In het weekend bezochten Rian (Thaise collega)en Om (Birmaanse collega/tolk) en ik de Birmaanse migrantenfamilies op de rubberplantages. Op die manier krijgen we informatie over de lokale gemeenschap (wie vertrekt naar een andere plantage, wie is nieuwkomer….). Tegelijk kunnen we de kinderen beter opvolgen in het onderwijs (wie haakt af, hoe zit het met de thuissituatie …).


Kinderen van migranten op de rubberplantage


Kinderen van de rubberplantage

Jullie weten wellicht al dat ik vlakbij het strand woon. Wel, het toeristisch seizoen is aangebroken. Het strand wordt voorzien van strandstoelen, aanlegkades met plezierbootjes, en strandbars voor de vakantiegangers. In de palmbomen langs de kustweg hangen zelfs kerstversieringen. Straks krijgen we hier nog Glüwein. Gelukkig blijft het toerisme beperkt tot het strandgedeelte. Dorpen en scholen, waar ik werk, liggen er nog steeds rustig bij.


White Sand Beach met zijn voorzieningen.

Vredige groeten

Loi Krathong

De leerlingen maakten een krathong voor mij. Maar de foto's van die schooldag vind ik niet terug....jammer



Drijvende krathongs op de rivier.


Mensen zetten hun bootje op het water.


Ballonnen worden in de lucht gelaten om geluk te verkrijgen.


En weer een festival in de nacht van de volle maan van de twaalfde maanmaand, dat was op 10 november; Loi Krathong. Tijdens Loi Krathong gaan de Thai naar meren, rivieren, of de zee om hun Krathong op het water te zetten. Dat is een bootje gemaakt van bananenbladeren en bloemen, met een kaars en drie wierookstokjes. Het neemt het kwade mee, en brengt geluk in de plaats. Hoe verder het lichtbootje drijft, des te meer geluk zal je toekomen. Het ritueel is een bedanking voor de godin van het water. Die van de regen en de overstromingen in Bangkok; bedankt!

Vorige week lag ik met een lelijke keelontsteking in bed. Gelukkig ben ik er nu van hersteld, en kan ik terug naar de drie scholen en de leraars die ik begeleid.

Voorspoedige groeten
Ilse

Bezoek! En een workshop. En een nieuw huis.

Een workshop voor de leraars van Khuraburi. Op de eerste dag leren we hoe een lesvoorbereiding in elkaar zit. De tweede dag gaat over klas management.


Leraar Teso geeft een korte oefenles waarbij hij het leven van Aung San Suu Kyi op een tijdslijn zet. Zij is het idool van veel Birmaanse migranten. Leraar Teso deed me vroeger eens een Aung San Suu Kyi T-shirt cadeau, dat ik nu voor de gelegenheid aanheb.


Uitreiking van het nascholingsattest.


Bezoek! Familie Hermans en Saillart zijn gearriveerd. Veerle, haar twee zussen, haar nichtje, Anna en Tesfa zijn er. Vorige zaterdag ben ik rechtstreeks van de workshop naar Phuket Airport gegaan om het zestal te verwelkomen. Ik had een paar vrije dagen genomen zodat ik met hen mee naar Khao Sok National Park kon. Daar hebben we een halve dag trekking gedaan –vroeger zou het nog een volle dag of een tweedaagse geweest zijn- maar een mens wil op zijn gemak zijn. Ook deden we een kanotrip met roeiers, zodat we niet zelf moesten peddelen.
Ondertussen ben ik terug naar Bangniang, Khao Lak, gegaan om te verhuizen naar een ander huis in een rustigere buurt. Mijn bezoekers zijn achterna gekomen, en genieten nu van het strand (terwijl ik terug aan de slag ben). Vanavond na het werk kan ik hen nog snel uitwuiven voor ze terug naar de luchthaven in Phuket gaan. Het was een gezellig weerzien.


Dinner in Khao Sok


Een wandeling in Khao Sok


Mijn vrienden bezochten mijn nieuw huis en zagen dat het goed was.

Op kamp!

Een offer aan de plaatselijke tempel hoort erbij. Voor de goede gang van zaken.


In de tempel.


Langs de vijver, op weg naar de tempel.


De rubberplantage achter ons kantoor.


Zelf koken.


Op kantoor.


Het is drie weken schoolvakantie tussen het eerste en het tweede semester in. Vorige week hebben we voor de Birmaanse jongeren een Engels taalkamp georganiseerd. Er waren geen middelen voorzien, dus we hadden geen kampplaats, geen kookploeg, geen vervoer, geen tenten, geen vlag….niks eigenlijk. Dus besloot de organisatie het kamp te laten doorgaan op kantoor, waar we sliepen, aten, en ons wasten. Op kantoor is er 1 douche en 1 toilet (voor 10 kinderen en 2 begeleiders). In het Westen zou dit idee om begrijpelijke redenen niet doorgaan, in Thailand schikt ieder zich.

Mijn grootste zorg was het weer. Het had al drie weken onafgebroken geregend. Als het zou blijven regenen, zouden alle activiteiten op kantoor moeten doorgaan, terwijl ik activiteiten voorzien had op verplaatsing ….
Hebben we daar even geluk gehad; het is opgehouden met regenen in Thailand!
Dus stapten we naar de tempel, brachten een offer, maakten er een rebus. Op de markt benoemden we groenten en fruit, we gingen naar de rubberplantage waar de meeste van deze kinderen opgroeien (in gebrekkige omstandigheden...), leerden nieuwe woorden uit de natuur …..

De jongeren gedroegen zich rustig en sociaal. In het begin verliep de communicatie tussen ons moeizaam, maar de kinderen werden met de dag mondiger, waardoor het voor mij ook gemakkelijker werd.

‘En wie is hun grote filmster?’ ‘ James Spoon natuurlijk!’ Wie? Ik wist niet over wie ze het hadden. De film License to Kill met James Bond is hier voor de kust opgenomen. Wordt gesproken en geschreven als….. ‘James Spoon’.

Volgende week: een workshop voor leraars bij mijn vorige werkgever Muanmittai in het plattelands dorp Kuraburi.

Voldane groeten,
Akela.

Water, water, water

Altijd onweer in de lucht.


Onderweg naar een school: velden onder water


Volksfeest in de tempel, georganiseerd door onze NGO


Vegetarisch festival: een satéstokje en meer fraais


Is er een nakend watertekort op de wereld?

Jullie hebben uit het nieuws al vernomen dat het noorden van Thailand geteisterd wordt door overstromingen. Bangkok is nu aan de beurt. Het zuiden blijft gespaard, hoewel het hier de laatste weken onafgebroken geregend (gegoten) heeft.
De rivieren in Bangniang staan hoog, in sommige straten staan enorme plassen, maar het water stroomt nog altijd weg, de zee in. Dus wij zitten goed. Maar waar je ook gaat, je komt drijfnat terug. Een regenjas is niet genoeg tegen de felle regens. Dus ik neem overal reservekleren mee in waterdichte zakken waarmee duikers de zee ingaan.

Volgende week is het taalkamp voor 15 Birmaanse jongeren. Ik had allemaal buitenactiviteiten voorzien, in de verwachting dat het weer wel zou veranderen. Nu zoek ik ijverig naar binnenactiviteiten.

Ondertussen heb ik in Phuket het legendarische vegetarische festival meegemaakt, wat normaal het einde van het regenseizoen inluidt. Het gaat hier over een choquerend ritueel gebeuren waar mannen in trance geraken en scherpe voorwerpen door hun lijf steken. Hoho! Niet voor gevoelige kijkers.
Overal wordt vegetarisch gekookt, onherkenbare dingen op mijn bord, maar heel erg lekker!

Uitgeregende groeten
Ilse

Op studietrip

Bangkok in niveaus. Onderaan: een tempel. Eerste niveau: de skywalk voor voetgangers, tweede niveau: de skytrain, derde niveau: de wolkenkrabbers.


Bezoek aan het Education service area, het departement onderwijs van de provincie.


Kinderen groeten de gasten. Thai buigen hun hoofd, als ze iemand groeten of voorbijgaan.



Bezoek aan de klas van de Tha-aad school in Maesot. Wim van Nederland was ook van de partij. De vlag boven zijn hoofd is van Thailand (niet van Nederland).

Ik ben terug van weggeweest. Ik ben een paar dagen in Bangkok geweest voor een vergadering rond National Volunteering. Ik zit in een werkgroepje waarin de mogelijkheden voor vrijwilligerswerk door Thaise mensen worden besproken (en niet door buitenlandse vrijwilligers). In Bangkok ben ik tijdens het weekend naar de Gouden Buddha gaan zien, en extra kleren gaan kopen in de gigantische winkelcentra. In Bangkok is er altijd wel iets te doen.

Daarna ben ik naar Maesot vertrokken. Mijn huidige en vorige werkgevers hadden er een studietrip gepland om te zien hoe Birmaanse kinderen er in het onderwijs worden opgenomen. Maesot ligt in het noordoosten op de grens met Birma; er zijn veel Birmaanse migranten die er (clandestien) de grens (rivier) oversteken.
We hebben veel scholen en leercentra gezien, en zijn vooral heel goed ontvangen geweest.De Thai zijn meesters in het verwelkomen en onderhouden van hun gasten.
Na twee intensieve bezoekdagen zijn we 's nachts teruggekomen met het camionnetje van Muanmittai. Onze chauffeur heeft 1200 km afgelegd op 16 uur. Tegen de middag waren we terug thuis. Iedereen, vooral de chauffeur, zag er niet zo fris meer uit.

Op mijn werk moet nog veel worden besproken. Sommige leraars begrijpen de voorwaarden niet goed. Mijn taak is Engelse les en lestechnieken geven aan leraars. Ik wil wel Engels geven voor de kinderen, maar dan moeten de leraars in de klas blijven om mee te volgen en mee te werken. Vorige week stond ik er alleen voor. God weet waar die lerares naartoe was?! Naar huis misschien? De klas -6 jarigen, niets voor mij!- stond op stelten. Ik had er niets aan te zeggen, des te meer omdat niemand Engels verstaat….

Gisteren had mijn fiets een lekke band. Toen ik met mijn fiets aan de hand naar de fietsenmaker stapte, zijn er achtereenvolgens 3 Thai komen hulp aanbieden! Dat mag ook gezegd zijn; vriendelijk en behulpzaam zijn de Thai wel.

Groeten van de juf met de lekke band

Het voorbereidend werk (2)

In Dok Dengschool houden kinderen een tentoonstelling over tandhygiëne.


Twee leraars in de Dok Deng school. De vruchten in de schaal heten mangoet (Thai)of mangosteen (Engels).


Schelpen rijgen bij regenweer.


Avondrood, water in de sloot?

Zijt ge nog altijd niet bezig?
Nee, want we zijn nog altijd aan het plannen.
Waarmee zijt ge dan bezig?
Met de planning.

Ik heb de indruk dat we nooit door de planning geraken. Het is echt iets heel raars in Thailand. Je spreekt iets af, en binnen een paar tellen is het iets anders! Meestal weten de Thai dat dan wel, maar de farang (de buitenlander) weet van niets.
Toen de planning voor de zevenzevenste keer besproken en herzien werd, werd ik echt ongeduldig en heb ik iets te luid gesproken (eigenlijk op een manier zoals we bij ons altijd doen als we een standpunt innemen). Mijn baas legde mij ter plekke uit dat ik tegen de cultuur gereageerd had. Ga dat eens in het Westen uitleggen! En leg zelf maar eens uit dat het geduld opgeraakt was.

Voorlopig bezoek ik scholen om de sfeer op te snuiven (en te .... plannen).

Ondertussen is het een paar dagen echt zonnig geweest, vandaag regent het onafgebroken. Het regenseizoen is best aangenaam. Soms kan je gewoon de deur niet uit, en ben je gedwongen om je bezig te houden met boeken lezen en muziek luisteren. Ik heb nieuwe hobby’s ontwikkeld voor de regendagen.

Thaise groeten

Het voorbereidende werk

In een Thaise overheidsschool. Grappige uniformen: roze hemdjes met vissen erop.


Met mijn collega Rian (links) op scholenbezoek. Rechts staat de directrice. Er hangt in elk gebouw -kantoor of huis- een foto van de koning (met cowboyhoed). Hij heeft alle respect hier.


Onderweg naar een school. Tijd voor een foto.


Gezien onderweg: een olifant in een truck. Er leven in deze streek nog veel wilde olifanten.


De was hangt uit, en droogt nooit meer.


Er is altijd kans op regen. Het strand van Khao Lak. Hier ben ik graag in mijn vrije momenten, als het niet regent.


Ons vader via Skype: En … hebt ge nu al lesgegeven?
Ik zeg : Nee!
Hij zegt: Nog altijd niet?
Ik zeg: Dat gaat hier zo maar niet.
Hij: Wat doet gij dan de hele dag?
Ik: Zien wat ik kan doen!
Hij: En hebt ge al iets gezien dan?
Ik: Om te doen?
Enz.

Ik heb de vorige weken vier scholen bezocht waar ik voortaan mee zal werken. Mijn taak is de leraars ondersteunen wanneer ze Engelse les geven. Ik heb ondervonden dat leraars zelf heel weinig Engels spreken, terwijl ze het wel kunnen schrijven en lezen. Het geldt eigenlijk voor het hele onderwijs: conversatie is niet aan de orde, maar lezen en schrijven wel. Dus nu weet ik ongeveer hoe ik moet beginnen en wat ik kan doen.

Ondertussen heb ik de leraars beter leren kennen. In Thailand kan je niet beginnen vooraleer je een heel goede relatie hebt opgebouwd met diegene met wie je werkt. Bij elk schoolbezoek hoort een uitnodiging om te lunchen. Mijn collega Rian op kantoor zie ik in het weekend terug voor een drink in het kader van de goede verstandhouding. Vriendschap en het werk gaan samen in Thailand.

Verder heb ik niets nieuws te melden. De laatste dagen hebben we minder regen gehad, vrij veel zon zelfs, maar de luchtvochtigheid is heel hoog. De was wil niet drogen.

Plakkerige groeten

Op verkenning in Takuapa.

Mijn huis op een bergje in Bangniang.


Het strand geeft een verlaten indruk.


Maar zo kan het ook, als de zon erdoor komt.

Ik ben nu in district Takuapa. Hier ga ik de komende 7 maanden werken voor ECCSD. ECCSD staat voor Enhancing Community Capacity for Sustainable Development. Deze organisatie tracht de integratie van Birmaanse migranten te bevorderen, en Birmaanse migrantenkinderen in Thaise scholen te krijgen. Mijn taak is het trainen en opvolgen van de leraars. De communicatie met mijn 2 collega’s (een Thai en een Birmaan) verloopt in zeer gebroken Engels, en soms weet ik echt niet waarover ze het hebben, maar dat is niet zo erg. Keep on smiling, vooral als je het niet begrijpt. Dat stuk van de Thaise cultuur heb ik ondertussen onder de knie. Maar ik moet het erbij zeggen: het zijn 2 vermoeiende weken geweest.
Takuapa is een kuststreek, maar tijdens het lange regenseizoen van april tot oktober is het strand leeg. De zaken gaan niet goed, en veel staat te koop. Hier lopen een paar verloren toeristen rond, en ik heb met hen te doen. Er vallen hier namelijk elke dag een paar fikse buien. Geen weer voor zonnekloppers.
Ik heb mijn nieuwe stek gevonden. Het is een huis op bergje in het dorp Bangniang. Mijn werkgever raadde me aan zo hoog mogelijk te gaan wonen, niet te dicht bij het strand, want men weet nooit wat de zee doet. Sinds de tsunami van 26 december 2004 is men heel waakzaam geworden.
Ik had snel contact met de buurt. In de paar plaatselijke zaken, die het hele jaar open zijn, heerst een aangename ambiance met muziekbands en barbecues. Daar is het te doen!

Groetjes vanop mijn berg in Bangniang, Takuapa district.

Het gaat vooruit.

Schilderwerken in het leercentrum.


De barst in de regenton is gemaakt.


De twee eerste werkmaanden bij Muanmitthai in Khuraburi zitten erop. Volgens de afspraken verhuis ik nu naar Khao Lak. Khao Lak ligt 80 km verder naar het zuiden, in dezelfde provincie (Phangnga). Daar zal ik gaan werken voor een ECCSD, maar die afkorting zal ik later eens uit de doeken doen.

Vorige week hebben we het leercentrum van Khuraburi een beetje opgeknapt. Met de hulp van de ouders hebben we een barst in de waterton gedicht, en de kinderen hebben de muren geverfd (in oranje).
En hou je vast: we hebben een lessenrooster gemaakt. Hij hangt voorwaar aan de muur. Dat lijkt evident, maar voor de (weinig geschoolde) leraars is dit een nieuwe manier van werken.

Ik ga Khuraburi en mijn collega’s van Muanmitthai missen. In Khuraburi was er niet veel te zien, maar de mensen waren er heel vriendelijk en de sfeer was er altijd gemoedelijk. Ik ga nog regelmatig terugkomen, want het is de bedoeling om verder samen te werken.

Vooruit, op naar het volgende.


Afscheid van collega's Muanmitthai.


Mijn kamer boven het kantoor van Muanmitthai.


Niet te missen: de vrijdagse markt van Khuraburi.