Terug thuis.

Ik ben van woensdagmorgen terug thuis. Het afscheid met mijn gastgezin was intens.
Ik ben de familie van Ruan heel dankbaar, omdat ze me -alles bij elkaar geteld- negen maanden in de watten hebben gelegd. Ook de kinderen van Boeng Nimol hebben mijn hart gestolen. Ze hebben me voor mijn vertrek stokken suikerriet en snoepjes gegeven. Ik was ontroerd.
Ik wil Ruan en Katie van vzw Kinderen van Cambodja bedanken voor de unieke kans die ik gekregen heb. Ook Leraars zonder Grenzen dank ik voor de steun en opvolging. Met zijn allen blijven we verder zoeken naar een manier om dit project te bestendigen. Voorlopig zijn we gerust: Els en Jane geven de komende twee maanden les in Boeng Nimol. Ze hebben zelfs het werkingsgebied uitgebreid. Naast de Wat Phrae Tip school nemen ze nu ook de Wat Phrae Top School voor hun rekening.
Last but not least: familie, vrienden en kennissen bedank ik voor de opvolging via mails en voor de onderhoudende gesprekken op skype, voor de betrokkenheid op het project, en voor de warme ontvangst thuis.
Ik sluit voorlopig de blog tot er weer iets nieuws komt.

Groetjes, tot ziens, in levende lijve,
Ilse

Bezoek

Mijn bezoekers zijn er. De wereldreizigers Els en Jane zijn me zaterdagmiddag in mijn guesthouse komen opzoeken. Roger is zaterdagavond aangekomen en was net op tijd om ons drie te vergezellen naar het restaurantje. Roger heeft al veel jeugdboeken geschreven. Jane en Els hebben de halve wereld gezien, en hebben nog twee continenten voor de boeg. Genoeg stof om over te praten. We hebben een gezellige zaterdagavond gehad.
Maandag trekken we met zijn allen naar Boeng Nimol.

Groetjes
Ilse