Regen en nog eens regen.

Phnom Pehn. De buurt waar Mat (op foto) en Tal wonen, staat onder water door de regenval van de laatste dagen.


Phnom Pehn. Deze vrouw baant zich een weg door de straten om rijstballetjes te verkopen.


Op de school wordt een afvoergoot gegraven.

Het heeft in Kampot de laatste twee dagen bijna onafgebroken geregend. Er zijn hevige windvlagen. Cambodjanen dragen sjaals, mutsen en handschoenen, want ze hebben het heel koud.De termometer is vandaag gezakt tot ….. de aangename temperatuur van 27graden.
Het regenseizoen zorgt hier en daar voor wateroverlast, maar het dagelijks leven gaat gewoon verder. De Cambodjanen binden hun typische sjaal om, rollen hun broekspijpen op, en laten zich niet tegenhouden door een onweer.
De kinderen blijven goed naar de les komen. Vooral de oudste groep van tien en ouder doet het goed. De lessen Engels voor leraars trekken een wisselend publiek. Van de zeven leraars komen er drie of vier. Daarnaast zitten er een paar scholieren uit het middelbaar bij.

Vorige week werden door de Buddhist Library (for the donation of drinking water) de onderdelen van gigantische betonnen containers op de speelplaats geleverd. Daarin kan regenwater opgevangen worden, zodat er een voorraad is voor het droge seizoen.

Groetjes.

Phnom Pehn

Ik ben in Phnom Pehn om mijn visum te verlengen. Het is inmiddels elf uur 's avonds. Er is geen internet in mijn guesthouse, maar in het sjiekere, duurdere hotel hiernaast wel. Daar wilden ze me niet toelaten op de wifi in hun lobby, zelfs niet tegen betaling. Zo een houding heb ik hier nog niet meegemaakt, want Cambodjanen zijn doorgaans vriendelijke en behulpzame mensen. Nu zit ik op de drempel voor hun fraaie deur. Zie, en het werkt.
Normaal vul ik mijn blog in het weekend, maar deze keer zal het in de loop van de week zijn, als ik een betere plek vind.
Toch bedankt, hotel Hometown met de sierlijke voordeur en onvriendelijk managment voor het verlenen van uw infrastructuur.
Groetjes

Het dagelijkse leven.

Het leven gaat hier zijn normale gangetje. Ik weet zo direct niets nieuws te melden. Daarom toon ik een paar foto’s uit mijn (nieuwe!) camera. Die geven een beeld van het dagelijkse leven hier.


Onze buurvrouw plukt een soort gras dat wordt gekookt als groente. De natuur is tijdens het regenseizoen mooi groen. In het droog seizoen krijg je een heel ander plaatje van dit landschap.


Vrouwen gooien hun visnetten in de rivier bij de dam.


Mama Ruan draagt een kom met verse garnalen. Die ochtend eet ik omelet van eendeneieren met garnalen, en rijst. Lekker!


Een bedelmonnik en een jongen die de opbrengst helpt dragen.


Bunnaat geeft Engelse les aan zijn collega’s. Hij helpt mij bij de lessen voor de leraars.


Collega Hen is heel aandachtig tijdens de les. Tegen half zes 's avonds valt de avond en stoppen we noodgedwongen, omdat we niets meer kunnen zien zonder elektriciteit of verlichting.

De eerste schooldagen en een boeddhistisch feest

Foto: kinderen maken een tekening in de klas.

Het schooljaar is opnieuw begonnen in Cambodja. Ik geef in de namiddag les aan twee groepen kinderen enerzijds en aan de leraars anderzijds. Er is een klas van 17 ukjes van 9 tot 10 jaar (graad 4) en een klas van 11 tot 14 jaar graad 5 en 6). Die laatste klas telt 40 kinderen. Omdat ik de meeste kinderen ondertussen al langer ken, wordt het lesgeven ook eenvoudiger en leuker. Ik oogst veel succes met quizzen tussen jongens en meisjes. Dat vinden ze geweldig. Het zijn wel altijd de jongens die winnen. Daar moet ik nog iets op vinden. Het zelfbeeld van de meisjes is hier al zo laag ….
De leraars waren met vijf. Ik ben terug bij het begin begonnen (introduce yourself). Boennaat leert het snelst en neemt het voortouw. Hij geeft vaak uitleg aan de leraars en hij leidt soms de klas. Dat is ook de bedoeling: dat de leraars zelf de taal kunnen doorgeven.

Donderdag en vrijdag was er een boeddhistisch feest, het feest van de doden of Pchumben in het Khmer. De mensen gaan naar de tempels en geven voedsel aan de monniken in de hoop dat hun overleden familieleden een goed nabestaan hebben. Het is tevens een familiefeest. Het was druk in huis. De nicht van Ruan, Srey Pou die nu in Phnom Penh studeert, was thuis. Ook de man van Tal, die in een katholiek seminarie in Phnom Penh studeert, is langs geweest. Hij had geen toelating aan de directie gevraagd, en moest dus tegen de vroege morgen terug naar PP om niet betrapt te worden. Het deed goed om eens Engels te kunnen spreken.

Er werd veel zorg aan het eten besteed. De familie heeft lekkere rijstpakjes gemaakt in bananenbladeren gevuld met mango (de zoete smaak) of met het vet van vlees (de hartelijke smaak). Beide soorten zijn lekker, maar ze smaken nog beter als je het één na het ander proeft…

Groetjes


Foto: regenseizoen, nakend onweer in Kampot.

Blij weerzien met mijn gastgezin.

De kinderen zijn op hun best gekleed voor de opening van het schooljaar.


Opening van het schooljaar.


Na een overnachting in Phnom Penh en een paar dagen in Kampot, ben ik maandagmorgen naar het dorp gegaan. Eindelijk zag ik mijn gastfamilie terug. Dat deed goed. De kleine Ayla was eerst verbaasd, maar nu is laat ze me niet meer los.
De thuissituatie is iets veranderd. Chantal , het nichtje van Ruan, verblijft in Phnom Penh met haar man , haar oudste dochter en haar pasgeboren baby. Het andere nichtje Srey Pou is eveneens gaan studeren in PP. De Engelssprekenden verlieten dus het huis. Er liggen voor hen in de hoofdstad meer mogelijkheden open. De nieuwe situatie verplicht me om Khmer te leren, want ik moet me verstaanbaar kunnen maken. Maar ik vind de taal zo enorm moeilijk.

Op school was het prijsuitreiking en opening van het nieuwe schooljaar. Iedereen was op zijn paasbest. Het was fijn om de collega’s en vooral de kinderen terug te zien. De beste leerlingen kregen een pakket schriftjes en een beetje geld. De zwaksten stonden erbij en keken ernaar. Maar toch is iedereen content op zo een gebeuren. Er waren toespraken van de directeur, van een paar belangrijke onderwijsmensen en van de monniken. Ik hoorde ook mijn naam tijdens een speech vallen en kreeg een applaus. Ik heb iedereen uitvoerig bedankt met gevouwen handen zoals het hoort. Na de ceremonie hebben we vergaderd met de leraars. Ik begin maandag terug met de lessen Engels.

Het is regenseizoen. Donderdagavond hebben we een geweldig onweer gehad. We moesten potten en pannen zetten, want ons golfplatendak begint gaten te vertonen. Iedereen kroop onder zijn muskietennet. Met een boek en een zaklamp is dat best gezellig. Voor mijn part is het regenseizoen de beste tijd om in Cambodja te zijn. Natuurlijk zitten er meer muggen en ongedierte dan anders –oeioei-, maar het koelt tenminste af na een regenbui. Als de zon schijnt, warmt het snel weer op tot 35 graden. Het klimaat is afmattend voor Westerlingen, neem dat maar van me aan.

Momenteel regent het en er hangt een briesje! Oef!

Groetjes

Onderweg van Geel naar Zaventem en Bangkok

Wat een hartelijk afscheid aan het station van Geel! Dank aan alle uitwuivende familie en vrienden, aan de mobiele catering ‘Bij Staf en Rit’, aan de professionele afscheidsnemer, Rike, die naar goede gewoonte tot in Antwerpen meereisde. We misten Bie.Ze moest werken. In Zaventem was Jan, medewerker van de vzw, van de partij. Tof!

En dan naar Bangkok. Daar had ik afgesproken met Hannelore, mijn metekind(je). Ze heeft in Bangkok een stage voor haar opleiding van ingenieur gedaan. Na de stage is haar vriend, Jeroen, drie weken overgekomen en samen zijn ze door Thailand en Cambodja gereisd.

Ze zaten achter twee grote flessen Chiangbier te wachten op de afgesproken plaats, het terras van het Siam Guesthouse. Ze zagen er goed uit! Die Hannelore glunderde! We hadden heel wat te vertellen. Jeroen moest diezelfde avond echter al terug naar België vertrekken voor zijn job. We hebben met ons drie toch nog lekkere vis gegeten alvorens Jeroen met veel tegenzin op de bus naar de luchthaven stapte.

Hannelore en ik zijn verder op stap geweest. We hebben veel gelachen; de uitgangsscène in de Ko San Road is op zich al kostelijk! Er lopen heel vreemde vogels rond! De volgende dag zijn we nog downtown geweest met de klongtaxi (boot die door de rivieren van de stad vaart – in feite de open riolen van de stad). Daar zijn we naar het winkelcentrum geweest. We hebben geconstateerd dat de Thaise maten niet bij ons passen.
Op het einde van de dag moest ook Hannelore haar vliegtuig halen. Zij had ook niet veel zin om te vertrekken. We hebben veel plezier gehad! Spijtig dat we niet meer tijd hadden.