Kerst en hamburgers

Kerst wordt niet gevierd in een buddhistisch land. Maar in het protestantse International theological seminar in Phom Penh was het kerstfeest op de 20ste. Ik was uitgenodigd voor de viering door Mat (de man van Tal, de tolk van de familie). Aangezien ik in PP moest zijn voor de verlenging van mijn visum, ben ik op de uitnodiging ingegaan.
De pastor is een Koreaan die in de VS het preken heeft geleerd. En hoe? Hij stak daar in het Engels een preek af, simultaan vertaald naar het Khmer, over donder en bliksem, praise the lord, halleluja en het is naar de knoppen met ons... Het kerstgeschenk, een zak snoep en een washandje om mee naar huis te nemen, heeft het min of meer bij me goed gemaakt. Volgens de pastor heeft God het met mij toch goed voor, en ik mocht met hem -de pastor- gaan eten: een hamburger en big coke in de Lucky Burger. Ik had meer een gevulde kalkoen in mijn gedachten tijdens deze dagen.
Zo gauw mijn visum geregeld is, ben ik weg uit de hoofdstad. De buurt van het visumkantoor is nogal goor met veel motelletjes van 1 dollar per uur, de onderbuik van de stad.
Ik ben in PP een aantal oud-cursisten van de lerarenopleiding van cvo De Oranjerie tegen het lijf gelopen. Dat was grappig. Een vluchtig gesprek in het voorbijgaan. Bart Fets is nu onze gemeenschappelijke vriend, want die naam kenden ze nog .....
In het dorp gaat alles zijn gangetje. Het heeft een paar dagen geregend. De boeren waren niet blij want de nattigheid bemoeilijkt het snijden van de rijststengels.
Volgende keer plaats ik nog een paar foto s. Maar hier lukt het niet met de pc.

Prettige kerst. Halleluja.

Voila.

U ziet; de blog is gevuld. Ik stel het wel, en ben het hier al goed gewoon.

Hello teacher

Ik ga door het leven als teacher. Sommigen nemen me voor Katie, de vriendin van Ruan, maar dat misverstand is uitgeklaard. Op weg naar school roept iedereen -groot of klein - me toe: " hello teacher". Het geeft een gevoel van waardering.
Ik geef nu les van 9.00 tot 11.00 aan twee verschillende klassen van telkens ongeveer 40 kinderen. De leeftijden varieren van 8 tot 14 jaar. De kinderen lijken jonger dan ze in werkelijkheid zijn. Gebrek aan degelijke voeding, beweren mijn collega s. Een piepklein meisje heeft gisteren in haar broek gedaan. Het straaltje water vloeide langzaam mijn richting uit.... Ik wist niet goed hoe ik moest reageren. Zij kroop haast onder tafel uit schaamte tot jolijt van de anderen. De klas op stelten...
De kinderen zijn heel geinteresseerd in de Engelse les. Ze zijn gek op de schoolboekjes die de vzw voorzien heeft. Ze kunnen al antwoorden op eenvoudige vragen. Voordien konden ze alleen nabootsen -papegaaienwerk- maar daar zijn ze gelukkig vanaf. Nu leren we de kleuren aan de hand van de kleurpotloodjes uit Belgie meegebracht.
Van 16.30 tot 17.30 krijgen de leraars Engelse les. Vorige week waren ze er alle 7. Gisteren waren ze nog met 3 en een buurmeisje. Hun afwezigheid heeft misschien met de oogstmaand te maken. Aangezien het loon van een leraar ontoereikend is om een gezin te onderhouden, zijn de meesten genoodzaakt om na de schooluren in de rijstvelden te werken.

Het weer

Het is ondertussen warmer geworden dan mijn eerste dagen in Cambodja. Dat zal toeval zijn of misschien is het op het platteland gewoon warmer dan in de stad. In elk geval; het is naar Belgische maatstaven zwoel weer. Aleen de ochtenden en de avonden zorgen voor een beetje afkoeling.
Maar het is winter (droog seizoen). Het is blijkbaar een strenge winter want de Cambodjanen vinden het bijzonder koud. s Avonds, na het werk, nestelen de familieleden zich in de hangmat met een deken over zich. Ik lig op dat moment te bekomen van de hitte van overdag. Elk briesje doet deugd.
De leraars op school lachen wanneer ik zeg: Very hot today. Zij trekken hun kraag op, terwijl het zweet van mijn rug druipt.
Iedereen is verkouden. Ik ben er evenmin aan ontsnapt. Mijn stem klinkt hol, mijn neus is verstopt, hoesten en kuchen, verpozend in de schaduw van de bananenbomen.

Eindelijk.

Eindelijk. De blog is aangevuld. Het heeft even geduurd maar ik geraakte niet bij het internetcafe.

Veel leesplezier.

De school

Ik geef les aan de Wat Phrae Tip school in overleg met Hen, de oom van Ruan. Oom Hen is er leraar. Vorige week heb ik in de namiddag lesgegeven. Er zaten 55 leerlingen in de klas. Dan tel ik niet de jongeren, de monniken en de ouders die uit nieuwgierigheid aan de ramen kwamen kijken. Bovendien geef ik les aan de leraars van de school.
Door gebrek aan leraars krijgen klassen om de week in de voormiddag of de namiddag les. Ze hebben dus uit noodzaak een halve dag vrij. In de plaats van thuis te blijven, komen ze nu naar de klas Engels. Vanaf deze week geef ik niet alleen in de namiddag maar ook in de voormiddag les. Op die manier kunnen we meer leerlingen bereiken. Ik heb schoolboeken gekocht maar ik ga er nog bijhalen met het budget van de vzw.
Het niveau ligt erg laag. Ik verzin ABC liedjes en spelletjes op de speelplaats. Maar dingen overschrijven van het bord is ontzettend moeilijk. Ik zou me ook willen toeleggen op alfabetisering.
Ik krijg bij de lessen veel steun van Tal. Gisteren kreeg ik nog een onverwachte helpende hand van Voutay, de buurman, die de klas enorm goed aanpakte. Zonder die twee was het niet gelukt.

Het dorp en de omgeving

Het paadje naar het huis.

Het meer met de lelies

Het dorp is onbeschrijflijk mooi. Het is gelegen rond een meer met felroze waterlelies die s morgens openstaan. De huizen/hutten liggen in de rijstvelden rond het meer of langs de toegangsweg van rood, echt rood, zand. De huizen zijn van bamboe of van steen (zoals het onze). We hebben een batterij die voor stroom zorgt in de badkamer en op het terras. Er zijn waterputten voor het dorp maar huizen die verderaf liggen gebruiken nog het vervuilde water uit de sloten in de velden. Ondermeer daardoor hebben de mensen buiktyfus en allerlei klachten.
Rijst is de bron van inkomsten en december is oogstmaand. De dorpelingen werken van s morgens tot s avonds in de velden om de rijst binnen te halen.
De rijstvelden, het meer en de mooie bomen en planten zijn typerend in de omgeving. Buiten de geluiden van de natuur is het er stil, tenzij er ergens een feest wordt gehouden. Feestjes lopen tot de vroege uurtjes en het hele dorp zal het geweten hebben.

Mijn gastgezin

Foto; Mama Ruan in de keuken.

De familie doet haar uiterste best voor mij. De zus van Ruan heet Nyaj -ik schrijf zoals ik het zeg - Ze gaat bijna elke dag naar de markt om het nodige voor die dag te kopen. Ze brengt soms een dikke ijsblok voor de frigo mee zodat voedingswaren beter kunnen bewaard worden.
Mama Ruan zit veel en graag in haar keuken. Ze blijft liever op de achtergrond. Ze is heel lief, maar zo mager. Ze houdt de kinderen van het huis bij en doet de voorbereidingen bij het koken.
Tal, het nichtje van Ruan, heeft samen met haar man Engels geleerd. Haar man gaat voor pastor en beiden hebben daardoor een bijbelstudie in het Engels gehad. Tal woont eigenlijk een huis verder maar verblijft nu in het huis om te tolken. Gelukkig, want Khmer spreek ik bijlange nog niet.
Er hangen altijd kinderen en buren rond het huis. Ik kan hun namen en gezichten niet uit elkaar houden.
In de spotlights staat Ayla, de dochter van Nyaj, de clown van het gezelschap. Mara, de baby van Tal, kan pas lopen en valt 100 keer per dag tegen de grond en soms serieus hard! Maar ze maakt er niet veel uit.
We hebben een paar katten en honden met een lelijk vel. Die krijgen een vriendelijk tikje van de stok en zijn dan weer even weg.

Ik ben er.

Zondagmorgen ben ik net de motoremorque naar het dorp gegaan. Een motoremorque is een grote kar die door een brommer van 150 cc wordt getrokken. De chauffeur wist kennelijk geen raad met die blanke op zijn kar en heeft me dan maar voor het politiekantoor afgezet. Toen ik een foto van Ruan toonde, klaarde de hemel op... Aaah,yes,yes Mister Ruan. Een agent heeft me naar het huis gebracht. Daar zaten ze al een paar dagen op me te wachten. Het was een warm onthaal met lekker eten.

Ik ben er bijna.

Ik ben goed aangekomen in Cambodja. Ik ben 2 nachten in Phnom Penh gebleven. Ik heb aan de douane zonder problemen een businessvisum ! gekregen dat flexibeler is in tijd. Het is gemakkelijker te verlengen dan een toeristenvisum. Dat is mooi meegenomen voor later.
Ik ben overdag eens naar de winkels van de schoolboeken gaan kijken en ik ben naar de Russische markt geweest. Ik heb verder een stapje in de wereld gezet met een man van Belgie die al 5 jaar van huis is. Hij was vroeger aannemer in de bouw en reist met zijn winst de wereld rond.
Nu ben ik in Kampot. Het is hoogseizoen en er is veel volk. Het is de eerste keer dat ik de winter in Azie meemaak. Dat wil zeggen dat het aangenaam warm is.
Morgen trek ik verder naar het dorp. Daag.

Kampot

Kampot is een rustig provinciestadje aan de rivier Tuk Chhou.

Eerste bestemming: Boeng Nimol in Cambodja

Gedurende de maand december zal ik Engelse les geven aan leraars van de basisschool van Boeng Nimol in Cambodja. Ik mag er verblijven in het huis van de moeder van Ruan.

Via Leraars zonder grenzen kwam ik in contact met Ruan en Katie, de bezielers van vzw Kinderen van Cambodja. Ze zorgen voor de bouw van waterputten in de dorpen en injecties tegen buiktyfus bij kinderen. Ik vind hun aanpak heel persoonlijk. Hun project is klein en sympathiek. Ik was direct overtuigd van de opdracht.

Op 5 km van mijn verblijfplaats ligt het dorp Chhuk. Daar is een internetverbinding en kan ik mijn blog aanvullen. De dichtsbijzijnde stad is Kampot, ongeveer 60 km verder.

De regio is voor mij niet geheel onbekend. 5 jaar geleden bezocht ik Kampot tijdens een reis. Ik voeg een foto uit mijn archief als voorproefje toe.

Check the blog! Tot binnenkort!
Ilse